Chapter nine.

Rozdział zawiera scenę +18!

Czytasz na własną odpowiedzialność.

*Chanel's P.O.V*

Wchodząc do pokoju, Li przystanął na chwilę. Jego wzrok padł na ramkę z jego zdjęciem, która podczas tych 4 lat cały czas siedziała w tym samym miejscu. 

-Nie wyrzuciłaś tego? - spytał lekko zdziwiony, ale iskierki szczęścia migotały w jego oczach. Oblizując wargi, zaprzeczyłam. 

-Nie mogłabym tego zrobić. To jedyne, co mi po tobie zostało. - odpowiedziałam, błądząc wzrokiem po podłodze. 

-Nie mów tak. Nawet, gdybyś mi nie wybaczyła, masz cząstkę mnie. Masz Darcy. - powiedział, robiąc krok w moją stronę. 

-Wiesz dobrze, że bym ci wybaczyła. Znaczysz dla mnie zbyt wiele. - mówiłam powoli, czując jak gorące łzy cisną się do oczu. Uśmiechnął się lekko i zamykając przestrzeń między nami, złapał mnie w pasie, przyciągając bliżej siebie.

-Bardzo cię kocham. - wyszeptał, po czym musnął moje usta. Bez zastanowienia pogłębiłam pocałunek, łapiąc go z tyłu szyi.
-Ja ciebie też. - mruknęłam w jego wargi, a po chwili znów się w nie wpiłam. Cholernie mi tego brakowało.
Liam sapnął cicho, po czym zaczął kierować nas w stronę łóżka. Kolanami przybiłam do ramy, więc brunet ostrożnie i powoli ułożył mnie na materacu. Odsunął się, odgarniając włosy z mojego czoła.
-Nie chcę wywierać na tobie presji. - wyznał cicho, a ja zmarszczyłam brwi.
-To znaczy? - uniosłam się lekko na łokciach, patrząc w jego brązowe oczy. Uśmiechnął się blado.
-Nie chcę, byś myślała, że jestem tu tylko po to, by cię przelecieć. - tłumaczył, dziwiąc mnie jeszcze bardziej.
-Wcale tak nie myślę. - odparłam, z powrotem kładąc się na plecy. Niespodziewanie zawisł nade mną, łapiąc moje ręce i kładąc je nad głową.
-Ale mam ochotę to zrobić. - powiedział z czystą powagą, dzięki czemu motylki obudziły się w moim brzuchu.
-A ja chcę, żebyś to zrobił. - mruknęłam, uśmiechając się do niego. Odwzajemnił gest, po czym pochylił głowę i przyssał się do mojej szyi. Natychmiast zamknęłam powieki, zdając sobie sprawę, jak bardzo za tym tęskniłam.
-Nikt nie dotykał cię przez te 4 lata? - zapytał, dmuchając w miejsce, gdzie formował się mały siniak. Zadrżałam, dzięki czemu wyszczerzył się znacząco.
-Nikt. - potwierdziłam, co widocznie go zadowoliło, gdyż cmoknął mnie w usta, podwijając moją koszulkę. Podniosłam się lekko i unosząc ręce w górę, pomogłam mu zdjąć kolorowy materiał. Po chwili znów byłam na poprzedniej pozycji, a brunet siłował się z guzikiem moich czarnych rurek. Uśmiechałam się pod nosem, widząc, z jak wielkim skupieniem rozsuwa zamek, a potem zdejmuje spodnie z moich nóg. Delikatnie przesuwał palcami po mojej skórze, jakby bał się, że w każdej chwili mogę się stłuc. Traktował mnie, jak największy skarb świata.
Liam westchnął cicho, patrząc na mnie z pożądaniem w brązowych oczach. Skanował moje ciało z góry do dołu i z powrotem. Oblizał wargi, po czym przygryzł dolną i powrócił do moich oczu. Widowiskowy rumieniec wpłynął na moje policzki, a chłopak zachichotał.
Kolejny raz zawisł nade mną, przywierając do moich ust. Złapał między zęby moją dolną wargę i pociągnął za nią, dzięki czemu rozchyliłam usta. Masował językiem moje podniebienie, błądząc przy tym dłońmi po moim ciele. Wśliznął jedną rękę pod moje plecy, odpinając stanik. Jęknęłam cicho, kiedy zaczął masować piersi. Wyginałam się w łuk za każdym razem, kiedy szarpnął lekko mój sutek.
-Podoba ci się? - zapytał głosem przepełnionym pożądaniem, przez co mała fala przyjemności rozlała się po moim ciele. Skinęłam głową, nie będą wstanie wypowiedzieć ani słowa.
Nie podobał mi się fakt, że Liam wciąż był ubrany, dlatego, korzystając z chwili jego nieuwagi, chwyciłam koniec jego białej bokserki i pociągnęłam szybko w górę. Uśmiechnął się i kręcąc głową z dezaprobatą, zdjął materiał, odrzucając go do tyłu. Westchnęłam, widząc idealnie wyrzeźbione ciało. I to wszystko jest tylko moje. - pomyślałam.
Dolna część mojej bielizny została "zdarta" z mojego ciała, a już po chwili moja kobiecość masowana była w tak cudowny sposób.
-Cholera... - jęknęłam głośno. Bo, kurwa, brakowało mi jego palców... tam.
Liam szczerzył się, patrząc na mnie z góry. Krzyknęłam, kiedy niespodziewanie włożył we mnie dwa palce. On mruczał, zamykając oczy, podczas gdy ja wiłam się pod nim, czując gorąco w dole brzucha.
-Dalej, kochanie. - zachęcał, całując moją szyję. Masował moją kobiecość, jak i ruszał palcami, a jego usta tylko podjudzały to wszystko. I dzięki temu, po kilku sekundach błogie uczucie rozlało się po całym moim ciele.
-O Boże... - wypuściłam powietrze w płuc, opadając bezwładnie na miękki materac. Złapałam kilka szybkich oddechów, a po chwili gorące usta znów zaatakowały moje. Teraz moja kolej.
Podnosząc się lekko, pchnęłam silne ramiona Liam'a. Zdezorientowany chłopak opadł na prześcieradło, a ja szybko wczołgałam się na niego, siadając na nim okrakiem. Uśmiechnął się szeroko, kiedy przerzuciłam włosy na prawą stronę i pochyliłam się, zaczynając ustami ścieżkę w dół jego brzucha.
Całowałam, starając się nie ominąć ani milimetra. Kątem oka widziałam, jak Liam przymyka powieki. Cieszyło mnie to, nie powiem, że nie.
Zahaczyłam zębami o jeden z sutków Liam'a, dzięki czemu przeciągły pomruk wydostał się z jego ust.
Docierając do pępka, przypadkowo otarłam się tyłkiem o jego krocze, po czym usiadłam na jego udach. Syknął znacząco, a ja uśmiechnęłam się szeroko i nie czekając na nic, pociągnęłam w dół jego dresowe spodnie. Uniosłam się na sekundę, by zdjąć je całkowicie, a po chwili rzuciłam je za siebie.
Liam, orientując się, co chcę zrobić, natychmiast chwycił mnie z tyłu pleców, przewracając nas oboje.
-Nie ma, kurwa, mowy. - kręcił głową, patrząc na mnie, jak na małe dziecko, które coś przeskrobało. Wydęłam usta.
-Dlaczego? Chcę, żebyś ty też czuł się dobrze. - fuknęłam, zakładając ręce na piersi.
-Będę czuł się dobrze w tobie. Nie chcę, żebyś mi obciągała. - skrzywił się, a ja zmarszczyłam brwi.
-Dawniej ci się to podobało. Uważasz, że wyszłam z wprawy?
-Nie. Po prostu, te usta są zbyt cudowne, żeby to robić. - potarł kciukiem moją dolną wargę, a ja ugryzłam go w opuszkę. Udał urażonego, przez co roześmiałam się nieco głośniej, niż planowałam.
-Hm... może przejdzie pan już do rzeczy? - zrobiłam nadąsaną minę, wiercąc się pod brunetem. Ten patrzył na mnie z rozbawieniem w oczach.
-Co pani taka niecierpliwa? - mruknął tylko, by po chwili pozbyć się swoich bokserek.
-Bo za panem cholernie tęskniłam. - przyznałam, a on zacisnął usta. Jednak po sekundzie pocałował mnie mocno, wsuwając się we mnie powoli. Jęknęłam przeciągle i wbijając paznokcie w jego plecy, przeciągnęłam nimi po całej długości.
Liam poruszał się powoli, ale stanowczo. Całował moją brodę, szyję, a potem piersi. Przygryzał i ssał sutki, a ja jęczałam cichutko.
-Tak kurewsko mi tego brakowało. - wydyszał w moją skórę i pchnął mocniej. -Tak kurewsko cię potrzebowałem. - mówił, ruszając biodrami, a ja wznosiłam się powoli. I powoli. I powoli. -Tak bardzo cię przepraszam, Nel. - wymamrotał, kolejny raz wracając do moich ust. Mruknęłam głośno, kiedy torował sobie drogę między moimi wargami. Byłam wyżej. -Kocham cię. - dodał, odsuwając się na chwilę. Jeszcze trochę. -Kocham cię. - powtórzył, po czym pchnął ostatni raz, a ja osiągnęłam szczyt, by po sekundzie spaść i roztrzaskać się na kawałeczki. Mocno zacisnęłam powieki, wyginając się w łuk, a imię chłopaka uleciało z moich ust w postaci głośnego jęku. Tak, teraz wiedziałam, czym jest raj.

"As long as you love me, we could be starying,

we could be homeless, we could be broke.

As long as you love me, I'll be you platinum, 

I'll be your silver, I'll be your gold."

*Liam's P.O.V*

Leżałem wygodnie, bawiąc się włosami Channel. Jej głowa ułożona była na mojej klatce piersiowej, kiedy miarowo oddychała. Rzęsy trzepotały co jakiś czas, a delikatny uśmiech malował się na jej słodkich ustach.

-Ty pieprzony szczęściarzu. - mamrotałem sam do siebie, uważnie jej się przyglądając. Była cudowna. Chodzący anioł, przysięgam. A zwłaszcza teraz, kiedy ubrana była tylko w moją starą koszulę. Jej brązowe włosy porozrzucane były po całej poduszce, a zabójcze nogi wyłożone na kołdrze. 

Na to, co wydarzyło się poprzedniej nocy, czekałem całe 4 pieprzone lata. A fakt, że nikt nie dotykał jej przez ten okres, utwierdził mnie w przekonaniu, że dobrze zrobiłem, opiekują się nią tamtego wieczora. Kiedy przypomnę sobie jej zapłakaną twarz i tego skurwiela klęczącego na niej, mam ochotę coś rozpierdolić. Krew momentalnie buzuje w moich żyłach, a żółć podchodzi do gardła. Nie ma kurwa mowy, bym pozwolił na coś takiego kolejny raz. Nie. 

Nel poruszyła się lekko, kiedy promienie słońca zaczęły wdzierać się do pokoju i drażnić ją po oczach. Wtuliła się we mnie bardziej, a ja ochoczo objąłem ją ramieniem. I kiedy gotów byłem, by samemu uciąć sobie małą drzemkę, usłyszałem, jak ktoś podchodzi do drzwi od sypialni, a potem naciska na klamkę. Drewniana powłoka otworzyła się, ukazując małego brzdąca, stojącego w samej piżamce.

Darcy ziewnęła, piąstką przecierając oczka. Podniosła głowę, robiąc krok do przodu i wtedy stanęła. Rozdziawiła usta, patrząc to na mnie, to na Channel. 

-Dzień dobry, skarbie. - wymamrotałem, uśmiechając się do córki. Ta zamrugała kilkakrotnie, po czym wzruszyła ramionami i uśmiechając się szeroko poczłapała w kierunku łóżka. Przystawiłem wskazujący palec do ust, pokazując, by była cicho. Skinęła główką i tym razem dreptała na palcach.
-Cześć, tato. - wyszeptała, a ja podniosłem się lekko, starając się nie obudzić brunetki. Ułożyłem ją na poduszkach, po czym szybko się odwróciłem, biorąc Darcy na ręce.
-Wyspałaś się? - spytałem, kładąc ją na kolanach i okrywając prześcieradłem. Pokiwała głową, patrząc na Nel.
-Mamusia się uśmiecha. - odezwała się nagle, po czym odsunęła się ode mnie i ostrożnie położyła obok brunetki. -Uśmiecha się, bo tu jesteś. - mruknęła, unosząc kąciki ust. -Chcę, żeby tak było już zawsze. - dodała, patrząc na mnie z nadzieją w oczach. Posłałem jej uśmiech, całując w głowę.
-Będzie, obiecuję.

-----------------------------------

Przepraszam.

Wiem, zjebałam na całej linii.

Tak bardzo Was przepraszam.

Nie było mnie tu prawie dwa miesiące i wcale się nie zdziwię, jeśli zapomnieliście o tym blogu, ale po prostu nie miałam zbytnio kiedy wziąć się za pisanie.

Ta niespodzianka i tak wyszła do dupy, więc tak, możecie mnie zabić.

Rozdział skończyłam pisać przed chwilą i, fuck, znowu nie jestem z niego zadowolona.

Mam tylko nadzieję, że chociaż trochę się ucieszyliście.

Teraz będę tu częściej (mam nadzieję).

Planuję skończyć opowiadanie w wakacje i mam nadzieję, że mi się to uda.

Zapraszam również na drugie opowiadanie, które piszę.
Compulsion.

Dziękuję za 10 tysięcy wejść.
Jesteście cudowni, sadnslkdnsdklsanmd.

To chyba tyle ode mnie.
Jeszcze raz mega Was przepraszam.
Za ten rozdział i za nieobecność.
Teraz postaram się, by rozdziały były raz na tydzień.

Mam dla Was jeszcze jedną ważną wiadomość.
Usuwam zakładkę informowani.
I nie, nie dlatego, że mało komentarzy, czy coś.
Po prostu informowanie wielu osób jest czasochłonne, a większość i tak nie czyta.
Więc, od następnego rozdziału informuję tylko tych, którzy zostawią swój user pod ostatnią notką.

Osoby, które nie czytają, bo się im znudziło, proszę, by mnie o tym poinformowały.
Dzięki.

Wszystkim życzę udanych i bezpiecznych wakacji.
Do następnego x
Ilysm ♥
@awmyhazz

Poznajcie Harry'ego.

Dedykacja - @fuckedus.

Misiek, wiem, że jeszcze 4 dni, ale potem nie będę miała kiedy dodać.

Więc, życzę Ci wszystkiego najlepszego z okazji słodkich, 15 urodzin.

Dziękuję za te 10 miesięcy, podczas których znosiłaś wszystkie moje humorki. 

Kocham cię mała i mam nadzieję, że kiedyś będę mogła powiedzieć ci to prosto w oczy.

A teraz, coś, na co długo czekasz.

Mam nadzieję, że Ci się spodoba.

Music.

~*~

-Kiedy się poznaliśmy, był słodki. Na prawdę słodki. I nie ukrywajmy, oczarował mnie od razu. Jednak najpierw w oczy rzucił mi się szmaragdowy kolor jego tęczówek. Był... taki inny. Był... piękny, jedyny w swoim rodzaju. - mówiłam, a na moich ustach mimowolnie malował się uśmiech. - Na drugim planie znalazły się wgłębienia w jego policzkach. Te cudowne dołeczki, które dodawały mu uroku. Ach, no i te włosy. Burza sterczących we wszystkie strony czekoladowych loków. Był wyjątkowy. Już wtedy to wiedziałam. - zatrzymałam się na chwile, a po sekundzie poczułam, jak moje serce pęka. Znowu. - Jednak to była tylko maska. Ten uśmiech. I... i te oczy... Pod tym wszystkim ukrywał się potwór. - wyjąkałam, a gula formowała się w moim gardle. Psycholog wpatrywał się we mnie, zaskoczony tak szybką zmianą nastroju.
-Rozumiem. - mężczyzna odchrząknął, poprawiając się w fotelu. - Co takiego zrobił, co utwierdziło cię w tym przekonaniu? - zapytał, a ja spojrzałam na niego.
-On... on... on mnie uderzył. Kilkakrotnie. - mój głos robił się coraz cichszy. -On... on był pijany i... ja wiedziałam, jak to się skończy, ale ja... on... kocham go tak bardzo. - wraz z wypowiedzeniem ostatnich slow, tama pękła kolejny raz w ciągu kilku dni. Słone łzy pociekły po policzkach, ukazując tak wielką słabość.

~*~

Siedzę na parapecie, czekając na Harry'ego. Znowu to zrobił. Znowu wyszedł i nie wraca. I mimo, że jest dopiero ósma wieczorem, ja trzęsę się, jak galaretka w obawie, że wpakuje się w jakieś gówno.
Mimo tego, co mi zrobił, mimo tego, jak mnie traktował, kocham go ponad wszystko. Wiem, co robił kilka lat wcześniej. Wiem, jakie przestępstwa popełnił i ile ich było. Znam jego przeszłość. Każdy sekret. Wiem o nim wszystko i to nie zmienia moich uczuć, ponieważ kocham go na prawdę. Darzę tego chłopaka prawdziwą miłością i jedyne, czego oczekuje w zamian, to to samo.
-Kurwa, zawsze stoją tu te jebane szpilki. - słyszę ciche bełkotanie za plecami i przyznaje sama przed sobą, że boje się spojrzeć w tamtym kierunku. Jednak, kiedy drzwi trzaskają z piekielną siłą, odwracam się i widzę wysokiego mężczyznę. Mojego mężczyznę. Jest lekko zgarbiony i chwiejnym krokiem rusza do przodu. Po sekundzie podnosi głowę, a na jego ustach maluje się uśmiech, którego tak bardzo nienawidzę. -Daria, kochanie, dlaczego nie spisz? - śmieje się, ignorując łzy w moich oczach. Przełykam ślinę, słysząc go blisko siebie. Zbyt blisko.
-Harry... - zaczynam, jednak nie dane mi skończyć. Czuję silny uścisk na nadgarstku, dzięki czemu syczę cicho.
-Zadałem pytanie. - warczy i łapiąc mój podbródek, zmusza, bym na niego spojrzała.
-Czekałam na ciebie. - jąkam się, po czym zaciskam powieki, pewna, że nie zawaha się mnie uderzyć. Moje przypuszczenia się sprawdzają i już po chwili męska dłoń ląduje na moim policzku z głośnym plaskiem, a ja upadam na podłogę, skamląc.
-Po jakiego chuja, co?! - krzyczy, schylając się do mojego poziomu. -Jak widzisz, jestem dużym chłopcem i sam umiem o siebie zadbać. - kpi ze mnie. A ja leżę w tej samej pozycji, czekając na dalszy rozwój wydarzeń. Gotowa jestem na kolejne ciosy, jednak ku mojemu zdziwieniu nic takiego nie ma miejsca. Otwieram więc oczy i widzę, jak Harry stoi w tym samym miejscu, patrząc na mnie. Z moich oczu płynął łzy, a w jego widzę przebłyski szmaragdu. Wraca do mnie.
Powoli wstaje, ostrożnie go obserwując. Mój policzek piecze, jednak ignoruje to.
-Harry... - podejmuję kolejna próbę, ale znowu zostaje uciszona. Podnosi rękę, a ja kulę się lekko. I wtedy coś chyba do niego dociera. Ręka zatrzymuje się w powietrzu, po czym opada wzdłuż ciała. W duchu oddycham z ulgą, ale wiem, że to nie koniec. -Ja... -
-Zamknij się. - rozkazuje, po czym odwraca się na pięcie, z zamiarem opuszczenia pomieszczenia.
-Pozwól mi... -
-Powiedziałem, zamknij się! - i znowu. Tyle, że tym razem upadam twarzą na schody, a mój brzuch uderza o ich kant. Krzyk opuszcza moje usta, a ból rozlewa się po całym ciele. To była granica. Granica, którą właśnie przekroczył.
Kiedy Harry zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił, ja patrze na niego załzawionymi oczyma. I nie mija 5 sekund, a ja stoję przy drzwiach, ubrana w kurtkę i gotowa do wyjścia. Robi krok w moją stronę.
-Daria, ja... - zaczyna, ale tym razem to jemu nie dane jest skończyć. Otwieram drzwi, szybko opuszczając dom, po czym ruszam biegiem w kierunku domu Channel. -Daria! - słyszę za sobą jego krzyk. Głośny szloch przedziera się przez moje usta i biegnę ile sił w nogach. Moje płuca palą z powodu braku tlenu, ale nie przejmuje się. Nie mam ochoty go widzieć. Nie chce, żeby mnie dotykał. I kiedy jestem ulicę od domu przyjaciółki, czuję, jak silne ramiona owijają się w moim pasie.
-Puść! Puść mnie! - krzyczę, bijąc go swoimi pięściami.
-Porozmawiaj ze mną! - żąda, mocno mnie trzymając.
-Nie! Zostaw! - wiercę się, płacząc i skamląc. Harry jednak ma to głęboko gdzieś i rusza w kierunku naszego mieszkania. -Przegiąłeś, rozumiesz?! Zniosę rękę na policzku, ale nie to, że prawie mnie zabiłeś! - warczę, ukazując swoje drugie "ja".
-Ty mnie sprowokowałaś! - oznajmia  i stawia mnie nagle na przeciw siebie.
-Gówno prawda! Ty jesteś zwykłym dupkiem, mającym gdzieś mnie i... - zacinam się, przypominając sobie bardzo istotną rzecz.
-I? - unosi brew, a jego ton jest spokojniejszy. Ze złością ocieram policzki i znów odchodzę. A on idzie za mną i po chwili znów łapie mnie w pasie.
-Nieważne. - mruczę próbując go odepchnąć, a kolejne łzy wypływają spod moich powiek. Nie powiem mu. Nie.
-Powiedz mi. - nalega, łapiąc moje dłonie, które szybko wyrywam. Walczę z samą sobą, a potem zdaję sobie sprawę, że to może być jego słaby punkt.
-Ja... - zacinam się i biorąc głęboki wdech, postanawiam mu powiedzieć. -Jestem w ciąży. - szepczę, spuszczając głowę. A kiedy nie słyszę odpowiedzi, ocieram policzki i idę w stronę domu Nel.
-Ty, co? - pyta, kiedy jestem kilka kroków dalej. Zatrzymuję się, jednak nie odwracam.
-Będziesz ojcem. - powtarzam. -I dlatego tak bardzo zabolało mnie to, co zrobiłeś. - dodaję.
-Będę ojcem. - mówi pod nosem i zaledwie po sekundzie zjawia się przede mną, łapie w pasie i unosi do góry, okręcając się wokół własnej osi. Zszokowana, łapię się jego ramion. -Przepraszam. - sapie. - Przepraszam. - stawia mnie na ziemi i klękając przede mną, całuje mój brzuch. -Przepraszam, tak bardzo przepraszam. - szept przechodzi w... szloch. Patrze na niego skonsternowana i cholernie zdezorientowana. Wygląda na to, że alkohol wyparował z jego organizmu.
-Harry... - próbuję się odsunąć, jednak na marne.
-Nie, posłuchaj. - prosi, podnosząc wzrok. Szmaragdowe oczy są zaszklone, a jakaś część mojego serca odłamuje się od reszty i spada. -Wiem, że jestem kutasem. - przytakuję. -Ziem, że źle cię traktowałem i nadal nie mogę uwierzyć, że wciąż tu jesteś, ale... k-kocham cie... - jąka się. Kocha mnie. Kocha. - powtarzam w myślach. Nie słyszałam tego od kilku miesięcy. -Ja... pójdę na terapie. Pójdę do ośrodka. Będę się leczył. Zmienię się, przysięgam, ale nie zostawiaj mnie, skarbie, proszę. Bez ciebie nie ma mnie. Jesteś moim sercem - o ile je mam. - wyznaje, sprawiając, ze cały ten ból, którego przysporzył mi kwadrans wcześniej znika. -Błagam cię... - płacze, a wtedy i ja upadam na kolana, łapiąc w dłonie jego twarz. Całuję go szybko, kciukami ocierając łzy.
-Nie lubię, kiedy płaczesz. - szepczę, a on uśmiecha się blado. Odgarniam loki z jego czoła i patrząc głęboko w zielone oczy, mówię : -Powiedz, że nigdy więcej mnie nie skrzywdzisz.
-Przysięgam, Daria, przysięgam. - łapie moje dłonie i całuje obie. A ja stwierdzam, że tyle mi wystarczy.
-Moje dziecko potrzebuje ojca i wierzę, że będziesz dla niego najlepszym pod słońcem. - uśmiecham się. Harry przytula mnie mocno, wtulając twarz w moje włosy, a ja łapie tył jego szyi, dziękując Bogu, że ten cudowny mężczyzna pojawił się w moim życiu.

------------------------------------

No więc cześć po miesiącu przerwy.

Od razu mówię, że bardzo przepraszam.

Wyszło tak, że dostałam limit na internet i zajęłam się nauką, kompletnie olewając bloggera. 

Ale teraz już jestem i jako rekompensata, dodaję wam to.

Wiem, że to żaden rozdział i nie dotyczy Liam'a i Nel, ale jest to coś w rodzaju one shot'a.

Jako, że moja Daria ma urodziny za kilka dni, jest to jej prezent.

Mam nadzieję, że Wam również się spodoba.

Obiecuję, że rozdział pojawi się w przyszłym tygodniu. 

Zajmę się nim, jak tylko zdam historię.

Wybaczcie taką obsuwę. 

Jest jeszcze jedna sprawa.
Rozpoczęłam pracę nad nowym opowiadaniem.
Potrzebuję tylko waszej pomocy w wybraniu głównego bohatera.
Jako, że piszę już o Liam'ie, Harry'm i Zayn'ie, zastanawiam się, kto teraz.
Niall czy Lou?
Ankieta jest po lewej stronie.
Proszę, byście zagłosowali.

To chyba tyle.

Aha, dziękuję za prawie 9 tyś wyświetleń. 

Kochani jesteście ♥

Do następnego!

Ily x

@awmyhazz 

Chapter eight.

Muzyka

*Regular P.O.V*

Dni upływały, a sytuacja między Chanel, a Liam'em była coraz lepsza. I mimo, iż postanowili się nie śpieszyć, okazywali sobie nawzajem wiele miłości.
Liam nadrabiał czteroletnie zaległości, całymi dniami opiekując się Darcy. Kochał ją coraz bardziej i już kilkakrotnie obiecał samemu sobie, że nigdy nie pozwoli, by jego córka, jak i Nel były narażone na niebezpieczeństwo. Nie obchodził go fakt, że oszalał. Zrobił to już wtedy, kiedy 5 lat temu poznał tę przepiękną brunetkę. I może czasami był cholernym dupkiem, ale kochał ją najbardziej na świecie.
Chanel za to pracowała tak ciężko, że kiedy wracała do domu, padała tylko na łóżko i odpływała, ale to dlatego, że firma Justin'a zaczęła nabierać obrotów. Coraz więcej sławnych gwiazd pojawiało się w wytwórni bruneta, prosząc, by to właśnie on i jego załoga zajęła się nagraniem płyty. I z jednej strony było to cholernie dobre, ale z drugiej... prawdziwa męka.
Praca w studio po kilkanaście godzin potrafiła wyczerpać człowieka i dowodem tego jest właśnie Nel.
Jednak kiedy już nadszedł ukochany dzień wolny, Darcy została zaprowadzona przez swojego tatę do przedszkola, a brunetka pozwoliła sobie na spanie do południa. A kiedy się obudziła, czekał na nią przepyszny obiad przygotowany przez samego Liam'a.
-Dzień... dobry. - odezwała się Nel ziewając i poczłapała do kuchni.
-Dobry. - brunet uśmiechnął się lekko, a po chwili w ramionach trzymał cały swój świat. Dziewczyna wtuliła się w ciało mężczyzny i dając ponieść się chwili, stanęła na palcach, cmokając usta Liam'a. -Wyspana? - zapytał, kiedy ta się odsunęła.
-Tak. Brakowało mi tego. - zauważyła, biorąc do ust kęs kurczaka. Zamruczała z uznaniem, delektując się smakiem. -Zawsze myślałam, że to Harry najlepiej gotuje.
-Nie doceniłaś mnie. - brunet wzruszył ramionami, siadając na przeciwko Chanel. Uśmiechał się do siebie, jak wariat, widząc z jak wielkim apetytem dziewczyna pochłania posiłek. I kiedy tak się jej przyglądał, w najmniej odpowiednim momencie postanowił zadać pytanie, które od dawna go nurtowało. -Miałaś kogoś?
Na te słowa, Nel prawie udławiła się kawałkiem kurczaka. Kaszląc, próbowała doprowadzić się do porządku.
-Co... - wciągnęła dużą dawkę cennego tlenu do płuc i mrugając, odpędziła cisnące się do oczu łzy. -Skąd przyszło ci to na myśl? - spytała, patrząc na niego, jak na wariata. Ten wzruszył jedynie ramionami, błądząc wzrokiem po podłodze.
-Nie było mnie 4 cholerne lata. - powiedział, czując obrzydzenie do samego siebie. -W ciągu tak długiego okresu czasu mogłaś kogoś mieć.
Chanel nie wiedziała, co ma powiedzieć. Prawdę? Kłamstwo?
-Ja... - zaczęła, a jej ręce zaczęły się pocić. Cholera. -Ugh, bo widzisz... po tym, jak tutaj przyjechałam, Justin zaoferował mi pracę. Zgodziłam się, bo potrzebowałam tych pieniędzy. Niedługo po tym poznałam pewnego... chłopaka, który zaprosił mnie na kolację. Ale to było pierwsze i jedyne takie wyjście. - tłumaczyła się, obserwując, jak szczęka Liam'a się zaciska.
-Dlaczego? - starał się panować nad sobą i ostatkiem sił udało mu się nie warknąć.
-Bo zamiast niego, widziałam ciebie. - odparła cicho i to wystarczyło, by Liam poczuł się lepiej. Po prostu podszedł do niej i najzwyczajniej w świecie przytulił ją do siebie.

~*~

Szli, trzymając się za ręce. Co kilka sekund obdarowywali się uśmiechami lub niewinnymi pocałunkami. Miłością biło od nich na kilometr i każdy mijający ich człowiek to widział. 

Liam objął Chanel ramieniem, a dziewczyna splotła ich palce. Czuli się cudownie, tak jak dawniej. Byli tylko oni. Nikt więcej.
-Tęskniłem za tym. - brunet odezwał się w końcu, przerywając ciszę. Nel spojrzała na niego i całując jego usta, kolejny raz udowodniła mu, że to ona jest tą odpowiednią kobietą.
Payne niedawno sam zastanawiał się, dlaczego ona tak bardzo jest mu potrzebna. I odkrył, że żadna wcześniej nie całowała go tak, jak Chanel. Żadna nie potrafiła wywołać u niego tak mieszanych uczuć. Żadna nie patrzyła na niego w taki sposób. Żadna nie kochała go tak bardzo i żadna nie umiała sprawić, by i on pokochał. Żadna nie była nią.

*Liam's P.O.V*

Przekraczając bramę przedszkola, Chanel nie puściła mojej ręki. Rozglądała się, wzrokiem szukając Darcy. I kiedy nigdzie jej nie było, pośpiesznie ruszyła do przodu.
-Gdzie jest Darcy? - zapytała tej samej opiekunki, z którą rozmawiałem rano. Dziewczyna rozejrzała się, zakłopotana i lekko... wystraszona?
-Przed chwilą tutaj była. - wskazała ręką na piaskownicę. Nel westchnęła, a jej ciało przeszył dreszcz.
-Spokojnie. - odezwałem się. -Poszukaj jej tutaj, a ja pójdę do środka. - nakazałem i całując ją w czoło, pchnąłem drzwi budynku. Przekroczyłem próg, robiąc kilka kroków. Rozglądając się, starałem się być cicho. -Darcy? - zawołałem od razu, idąc powoli. Nic. Głucha cisza. -Dracy? - znowu nic.
Przyznam, że sam zacząłem się bać. Ale skoro opiekunka widziała ją kilka minut wcześniej? Przecież nie mogli jej porwać, do chuja pana.
-Darcy?! - krzyknąłem, lekko poddenerwowany. Robiłem coraz większe kroki i szedłem coraz szybciej. -Dracy, wyjdź, proszę. - mówiłem, wchodząc do jednej z sal. -To ja, tatuś.
-Tato. - usłyszałem za sobą cichutki szloch. Odwróciłem się szybko, dostrzegając moją córkę. Siedziała w kącie, a jej policzki mokre były od łez.
-Boże, co się stało? - zapytałem, podchodząc do Darcy i uklęknąłem przed nią. Dziewczynka wydęła dolną wargę, która drżała niebezpiecznie i już po chwili kolejne łzy wypłynęły z jej oczu.
-Boję się. - powiedziała cichutko, pociągając noskiem. Zmarszczyłem brwi.
-Czego się boisz? - mruknąłem, uważnie jej się przyglądając. Niezdarnie otarła buzię, po czym stanęła na swoich króciutkich nóżkach.
-Że znikniesz. - odparła i dziwiąc mnie niezmiernie, wpadła w moje objęcia. -Nie odchodź, tatusiu... - zapłakała błagalnie, a moje serce pękło.
-Nigdzie się nie wybieram, Aniołku. - zapewniłem ją, tuląc do siebie. -Skąd pomysł, że cię zostawię, hm? - spojrzałem na moją córeczkę.
-Moja koleżanka mi powiedziała, że jej tatuś też na chwilkę z nią był, a potem odszedł...i...i... ja nie chcę, żebyś ty odszedł. - mamrotała, oddychając szybko.
-Cśś, Darcy, jestem tu. - powiedziałem, zakładając pasemko jej włosów za ucho i uśmiechając się lekko. -Jestem tu, skarbie. - powtórzyłem, a on objęła mnie i wtuliła się mocno. Cichutki szloch wciąż opuszczał jej usta. -Cśś... - mruczałem i biorąc ją na ręce, ruszyłem na dwór.
Kopnąłem drzwi, a ciepły podmuch wiatru uderzył w nas. Rozglądnąłem się, wzrokiem szukając Chanel i zobaczyłem ją chodzącą pośród jakichś krzaków. Trzęsła się i płakała.
-Uciekłaś nam i popatrz, jak mamusia się martwi. - powiedziałem do Darcy, która, wciąż mnie trzymając, odwróciła głowę, patrząc na Nel. I w tym samym czasie, brunetka nas zauważyła. Biegiem ruszyła w naszą stronę, a jedną dłoń przyłożyła do ust.
-Darcy... - wyszeptała bezgłośnie, a kiedy już znalazła się obok, szybko zabrała ode mnie córkę, tuląc ją do siebie mocno. -Nigdy więcej tak nie rób. - błagała, a łzy płynęły po jej policzkach.
-Przepraszam. - dziewczynka powiedziała nieskładnie i zerknęła na mnie. -Przepraszam. - powtórzyła, a ja jedynie posłałem jej słaby uśmiech i przytuliłem obie, kolejny raz zdając sobie sprawę, jak wiele dla mnie znaczą.

~*~

Wieczór nadszedł szybko. Zdecydowanie za szybko. I mimo, iż dzień był pełen wrażeń i emocji, nie chciałem, by się kończył. 

To wszystko było dla mnie nowe. Mała Darcy bawiąca się na dywanie, lub fakt, że właśnie przytulam Chanel. W dalszym ciągu nie mogłem pojąć, że jestem z nimi. Że Nel mi wybaczyła. 

-Tak bardzo cię kocham. - powiedziałem kolejny już raz, całując jej czoło. Dziewczyna jedynie mocniej się we mnie wtuliła. 

-Ja ciebie też. Bardzo. - szeptała, całując moją klatkę piersiową. -Zostaniesz dzisiaj? - spytała, zerkając na mnie. 

-Na noc? Myślałem, że... -

-Wiem, ale... proszę, po prostu zostań. - westchnęła, zamykając oczy. Uśmiechnąłem się, w duchu skacząc z radości.
-Okej. - mruknąłem, przenosząc wzrok na ziewającą Darcy. -Co tam, Aniołku? - odezwałem się, kiedy na mnie spojrzała.
-Spać. - ziewnęła znowu. Chanel zachichotała i z wielką niechęcią odsunęła się, wstając z kanapy. Mała poczłapała w moją stronę. -Dobranoc. - uśmiechnęła się, całując mój policzek.
-Słodkich snów, kochanie. - powiedziałem, przytulając ją lekko. Chwilę później złapała Chanel za rękę i razem powędrowały w kierunku łazienki. 

Czekając na Nel, oglądałem zdjęcia Justin'a i Seleny, porozstawiane na szafkach i właśnie wtedy odezwał się mój telefon. Marszcząc brwi, wygrzebałem go z kieszeni spodni.
-Halo? - wychrypiałem.
-Liam? - usłyszałem głos Louis'a.
-Nie, Święty Mikołaj. - wywróciłem oczami.
-Kurwa, nie rób sobie jaj. - ryknął, a ja już wiedziałem, że coś nie gra.
-Co jest? - spytałem, a moja szczęka mimowolnie się zacisnęła.
-On wrócił, stary. - oznajmił, mrożąc krew w moich żyłach.
-Kto wrócił?
-Dylan. Dylan Brown wrócił. - tłumaczył, a ja zesztywniałem.
-Jak to możliwe? - syknąłem i z wrażenia usiadłem na kanapie.
-Spieprzył z więzienia. Od rana głośno o tym w telewizji. I coś mi mówi, że niedługo pojawi się w Londynie. 
-Ja pierdole... - zakląłem, dłonią przejeżdżając po twarzy.
-Liam, on prędzej czy później zorientuje się, że ciebie tu nie ma i zacznie cię szukać, a dobrze wiesz, że jego ludzie są nieobliczalni. - zatrzymał się na chwilę. -Stary, musisz je chronić. 
-Wiem, kurwa, wiem. - jęknąłem. -Ja chciałem po prostu normalnego życia? Czy aż tak zajebiście wiele wymagam?
-Twoje życie nigdy nie będzie normalne. Wjebałeś się w to gówno na całe życie. 
-Pieprzenie. - prychnąłem. -Zapewnię im normalny dom. Obiecałem to sobie i nie mogę tego spierdolić. - mówiłem, zaciskając pięści.
-Oby. - Louis westchnął. -Stary, damy radę. Siedzimy w tym razem. - przypomniał, po czym mlasnął językiem. -Jutro mamy samolot. Niall i ja będziemy w nowym Jorku wieczorem. 
-Dzięki, Lou.
-Nie ma sprawy. Trzymaj się i do jutra. - powiedział i już po chwili słyszałem charakterystyczny dźwięk, oznajmiający koniec połączenia. I kiedy chowałem telefon do kieszeni, moje oczy napotkały Chanel.
-Rozmawiałeś z Louis'em. - stwierdziła, robiąc krok do przodu. -O co chodzi? - popatrzyła na mnie przestraszonym wzrokiem.
-O nic. - uśmiechnąłem się blado. -Przylatują jutro z Niall'em.
-Po co? - zmarszczyła brwi.
-To nie istotne. - machnąłem ręką. -Chodź, położymy się. - poprosiłem.
-Powiedz mi. - naciskała, zakładając ręce na piersi.
-To nic ważnego, na prawdę. Chcą odwiedzić Darcy. - kłamałem. Nie mogłem jej powiedzieć. Nie teraz.
-Okej. - westchnęła cichutko i łapiąc moją dłoń, pociągnęła w stronę sypialni. A ja dziękowałem Bogu, że odpuściła. Bałem się tylko, żeby ona nie spotkała go jako pierwsza.

------------------------

Cześć, siemaneczko i w ogóle! ♥

Witam Was sielankowym rozdziałem, ale nie do końca. 

Ok O.o

Tak, ja wiem, że mnie zabijecie, ale błagam, nie skreślajcie mnie całkiem. 

I powiem Wam od razu, że w następnym rozdziale będzie dla Was niespodzianka. ;3

Teraz, jak pewnie zauważyliście, jest inna bohaterka.

No, zmieniłam na Emily, co już dawno planowałam.

Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe.

A ty jest Emily : 

Kolejnego rozdziału spodziewajcie się pod koniec przyszłego tygodnia. 

Mam nadzieję, że się podobało i liczę na szczere opinie. :)

Do następnego!

Ilysm ♥

@awmyhazz

Chapter seven.

-Porwali mi dziecko, rozumiesz?! - krzyknęłam do słuchawki, a łzy ciekły po moich policzkach.
-Chanel, uspokój się i posłuchaj... - Selena mówiła, jednak ja znów jej przerwałam.
-Jak, do jasnej cholery, mam się uspokoić?! Moja Darcy zniknęła, a ty mi mówisz, że mam być spokojna?!
-Channel... - 
-I jeszcze te przedszkolanki! Dlaczego one w ogóle pozwoliły ją zabrać?! - pytałam samą siebie, krążąc po chodniku w tę i z powrotem, szarpiąc przy tym swoje włosy.
-Chanel, cholera! - Selena warknęła, sprawiając, że stanęłam w miejscu. -Posłuchaj mnie. - zażądała.
-Dobra. - jęknęłam, pociągając nosem.
-Darcy jest bezpieczna. Jest w domu. Liam ją zabrał. - dziewczyna tłumaczyła, a ja zastygłam w miejscu.
-Jak to Liam ją zabrał? - spytałam, nie wiedząc, czy barć jej słowa na serio.
-Po prostu. Harry poszedł z nim do przedszkola i odebrali małą. - powiedziała. Zacisnęłam szczękę.
-Powiedz im, że mogą być gotowi na śmierć. - syknęłam, rozłączając się i szybkim krokiem ruszyłam w stronę domu.

Szarpiąc za klamkę, pociągnęłam drzwi, wchodząc do mieszkania. Nadal byłam wściekła i po drodze obiecałam sobie, że Liam oberwie.
Widząc Harry'ego siedzącego na kanapie, przygryzłam wnętrze policzka. Przeskanowałam pomieszczenie i w końcu natrafiłam na widok, który chce zobaczyć każda matka.
Leeyum trzymał w swoich ramionach roześmianą Darcy, krążąc z nią wokół własnej osi. Uśmiechał się do niej, jakby była jego całym światem. Poczułam ból w klatce piersiowej, ale zignorowałam go, nadal obserwując moje dwa największe Skarby. Lecz, kiedy wzrok bruneta spotkał się z moim, przypomniałam sobie bardzo istotną rzecz.
-Jak mogłeś mi to zrobić?! - syknęłam, ruszając w jego stronę. Marszcząc brwi, kiwnął w stronę Harry'ego, dając mu znak, by podszedł, a kiedy to zrobił, oddał moją córkę w jego ręce i po chwili Loczek się ulotnił. Ja natomiast, zbierając się w sobie i wykorzystując całą swoją siłę, uderzyłam pięścią w jego tors. -Wiesz, jak się czułam?! - prawie krzyknęłam, olewając fakt, że nie jesteśmy sami.
-O co ci chodzi? - zapytał, marszcząc brwi. Prychnęłam pod nosem, a sekundę później zadałam kolejny cios. -Uspokój się, do cholery. - powiedział spokojnie, dziwiąc mnie tym.
-Nie, bo jesteś dupkiem! - walnęłam go znowu. -Zostawiłeś mnie! Zostawiłeś mnie samą, nie interesując się tym, co się działo! - mówiłam, schodząc na kompletnie inny temat. -Nie wykonałeś ani jednego telefonu! Nie wyszedłeś na żadną przepustkę! Miałeś gdzieś mnie i Darcy!
-Nie miałem was gdzieś! - zaprzeczył i złapał moje nadgarstki, kiedy gotowa byłam zadać kolejny cios. -Spójrz na mnie. - poprosił cicho, a ja wykonałam jego polecenie. Patrząc w cudowny brąz jego tęczówek, kolejna fala łez nadeszła. -Kocham cię, rozumiesz? Nigdy nie przestałem. Jesteś dla mnie wszystkim. Ty i Darcy to cały mój świat. - mówił spokojnie. Moje serce pękało na nowo z każdym kolejnym słowem, ale chciałam więcej. -Nawet nie wiesz, jak kurewsko źle czułem się za kratami. Ze świadomością, że zostałaś sama. Umierałem, wiesz? Codziennie.
-To dlaczego nie zadzwoniłeś, nie napisałeś? - wychlipałam. Otarł kciukiem jedną z łez, a później przejechał po linii szczęki. Przyjemny dreszcz rozlał się po moim ciele.
-Bo nie mogłem... nie chciałem. Wiedziałem, że jeżeli to zrobię, nie poradzę sobie. Chciałem wytrwać te 4 lata i wrócić do ciebie. Do miłości mojego życia. - wymamrotał. Serce zakuło mnie na te słowa. Ale zanim byłam w stanie cokolwiek powiedzieć, poczułam, jak wielkie dłonie Liam'a zjeżdżają na moje biodra, ściskając delikatnie skórę. Wciągnęłam powietrze, kiedy wśliznął jedną rękę pod materiał koszulki. -Cholernie za tobą tęskniłem. - przyznał, a sekundę później jego gorące, pełne usta przywarły do moich. Ta sama iskra przeszła przez nasze ciała, wywołując pożądanie, które nie łatwo było ugasić.
Odwzajemniając pocałunek, władczo wplątałam palce jednej ręki w jego włosy, natomiast drugą złapałam za jego szyję. Przesunął dłonie na moje plecy, zjeżdżając coraz niżej. Zagryzłam jego dolną wargę, ciągnąc lekko, a on warknął cicho i łapiąc mnie pod pośladkami, uniósł do góry moje ciało. Oplotłam go nogami w pasie, przez co prawie stracił równowagę. Odsunął się na sekundę, patrząc na mnie.
-Kocham cię. - sapnął, po czym przywarł wargami do miejsca pod uchem, ówcześnie muskając jego płatek. Zdusiłam ochotę jęknięcia, przypominając sobie, iż obok jest Harry i moja córeczka.
-J-ja... - zająknęłam się. -Ja ciebie też. - szepnęłam. I wtedy zostałam postawiona na ziemi i mocno przytulona. Złapałam między palce materiał jego białej koszulki, ściskając lekko, a Liam wtulił twarz w zagłębienie mojej szyi.

*Liam's P.O.V*

Staliśmy na środku salonu przytuleni do siebie, zapominając o Bożym świecie. Obaj przeszliśmy przez piekło. Byliśmy dla siebie wszystkim i kłamstwem byłoby stwierdzenie, iż nie było tego widać. 

Te 4 lata uświadomiły mi, jak wielkie znaczenie ma słowo miłość. Ja znalazłem już jego definicję. Chanel była wszystkim, o czym mogłem marzyć. Dawała mi to, czego każdy pragnie i potrzebuje. Była moją księżniczką, której chciałem podarować cały świat. Była moim bezcennym skarbem i oddałbym za nią wszystko. Była moim aniołem, który wyznaczał mi właściwe ścieżki. Była moim sercem, bo była mi potrzebna do życia. Była moim kochaniem, bo kochałem ją najmocniej, jak się da. Była moją największą miłością i codzienną myślą. Była moim życiem.*

~*~

-Wieczór nadszedł szybciej, niż można się tego spodziewać. Gęsty mrok zaścielił uliczki, gdzieniegdzie rozświetlane jedynie latarniami. Gwiazdy biły swoim blaskiem, zwiastując nowy, przepiękny dzień, a kulisty księżyc uniesiony wysoko na niebie, uśmiechał się wesoło. Dzieci już dawno leżały w swoich łóżeczkach, otulone ciepłą kołderką... - zatrzymałem się na sekundę, podnosząc wzrok. Szeroki uśmiech wpełzł na moje usta. Darcy słodko spała, oddychając miarowo. Jej klatka unosiła się i opadała, a malinowe usta były lekko rozchylone. Zbierając się w sobie, nachyliłem się nad moją córką, przywierają wargami do jej czoła. Chwilę później poprawiłem koc, którym była przykryta i upewniwszy się, że jest jej ciepło, podniosłem się z łóżka. Gasząc światło, spojrzałem na nią ostatni raz, po czym po cichu wycofałem się z pokoju.
-Zasnęła? - Chanel spytała, kiedy tylko wkroczyłem do kuchni. Skinąłem, nadal się uśmiechając. Nie dziwcie się, byłem z siebie bardzo zadowolony. Udało mi się uśpić dziecko!
-Coś długo ci to zajęło. - odezwał się Justin z kpiną w głosie, a ja spojrzałem na niego gniewnie.
-Grunt, że się udało. - Nel zabrała głos, widząc, iż szykowałem jakiś chamski komentarz. Wywróciłem oczami, przysiadając na krześle obok niej. Złapałem jej dłoń, patrząc prosto w jej oczy.
-Eghm... - Bieber odchrząknął, dzięki czemu posłałem mu spojrzenie mówiące, żeby się odpierdolił. -Dobra, zostawię was. - wymamrotał, unosząc ręce w obronnym geście. Wyszczerzyłem się, a kiedy tylko zniknął z pola mojego widzenia, wzrokiem powróciłem do blondynki.
-Dziękuję. - szepnęła, a kąciki jej ust uniosły się ku górze. Zmarszczyłem brwi.
-Za co? - mruknąłem, kciukiem pocierając jej knykcie.
-Za to, że byłeś dzisiaj z nami. - odparła cicho, po czym, dziwiąc mnie niezmiernie, nachyliła się do przodu, składając na moich ustach przeciągły pocałunek. Zamruczałem z uznaniem, uśmiechając się.
-Lubię cię taką. - mruknąłem z ustami przy jej szczęce, po czym łapiąc ją w pasie, przyciągnąłem do siebie. Zgrabnie usiadła na moich kolanach, wplątując palce w moje włosy.
-Tęskniłam. Tak strasznie tęskniłam. - szeptała, po czym niespodziewanie po jej policzkach spłynęły łzy.
-Nie, nie, nie. Kochanie, nie płacz. - prosiłem, przytulając ją do swojej klatki piersiowej. Objęła dłońmi moją szyję, wtulając się w jej zagłębienie.
-Każdego dnia myślałam o tobie, zastanawiając się, dlaczego mi to zrobiłeś... - wyznała cichutko, a moje serce stanęło. -Wiele razy brałam do ręki telefon, ale zaraz go odkładałam. No bo co miałam ci powiedzieć? - mruknęła, pociągając nosem. -Kiedy tylko dowiedziałam się o ciąży, wyjechałam z Londynu.
-Dlaczego? - zapytałem, po czym mentalnie uderzyłem się w czoło.
-Tam wszystko przypominało mi o tobie. Każdy pocałunek, każde miłe słowo... Chciałam po prostu wyjechać... -
-Beze mnie. - wciąłem się, przygryzając dolną wargę. Przeniosła na mnie swój pełen cierpienia wzrok, kładąc dłoń na moim policzku.
-To nie tak... - szepnęła. -Wiedziałam, że kiedyś będę musiała wrócić, ale... później. - dodała, uroczo pociągając nosem i mocniej się we mnie wtulając. -Nigdy więcej tak nie rób. - odezwała się po minucie ciszy. Spojrzałem na nią, uśmiechając się blado.
-Obiecuję. - mruknąłem, a ona pozwoliła, bym wtulił twarz w zagłębienie jej szyi.

*Słowa osoby, która znaczy dla mnie cholernie dużo.

-------------------------------

Cześć! :)

Dodaję rozdział dzisiaj zgodnie z obietnicą. 

No i się pogodzili. :D

Ktoś się cieszy?

Jak myślicie... Liam dotrzyma tym razem obietnicy? 

A teraz inna sprawa :

Wesołych Świąt moje Aniołeczki!

Mokrego dyngusa i smacznego jajeczka!

Nie dajcie się za bardzo ochlapać. ;3

Liczę na szczere opinie i jeszcze raz wszystkiego dobrego. ♥

Kocham Was i do następnego! x

@awmyhazz

Chapter six.

MUZYKA.

✖ 

-Kocham cię i dobrze o tym wiesz. - powiedział, gładząc kciukiem mój zarumieniony policzek. Uśmiechnęłam się szeroko, kochając przyjemnie uczucie w dole brzucha, które towarzyszyło mi za każdym razem, kiedy te dwa słowa wypływały z jego ust. 
-Ja ciebie też. - odezwałam się, patrząc w przepiękne brązowe tęczówki.

Liam pochylił się nieco do przodu i byłam pewna, że mnie pocałuje, jednak nic takiego nie miało miejsca.

Otwierając oczy, zaalarmowana brakiem bliskości, dostrzegłam go klęczącego przede mną na piknikowym kocu. 

-Co...co ty robisz? - wydukałam, a on przeczesał nerwowo swoje włosy.

Widać było, że mocno się denerwuje. 

-Ja...uch...nie wiem od czego zacząć. - plątał się, obracając między palcami czerwone pudełeczko. Wypuścił postrzępiony oddech, uśmiechając się nie śmiało i sam ten widok sprawił, iż poczułam pieczenie pod powiekami. -Chanel, pamiętasz, jak się poznaliśmy, prawda? - zaczął, a obrazy z tamtego wieczora pojawiały się w mojej głowie. -Mimo, że zachowałem się wtedy, jak największy fiut, musiałem cię zdobyć. I kiedy pierwszy raz cię pocałowałem, już wiedziałem, że odegrasz w moim życiu cholernie ważną rolę. - ciągnął, patrząc na mnie z dołu. -Te 4 lata rozłąki udowodniły mi, jak wielka jest ta rola. Jak bardzo jesteś mi potrzebna, bym mógł normalnie funkcjonować. A teraz, kiedy znów mam ciebie i Darcy, wiem, że nie chcę drugi raz popełniać tego błędu. I tylko wy możecie mi w tym pomóc... utrzymać mnie przy zdrowych zmysłach. Więc... - sapnął, przenosząc swój wzrok na czerwone serce w jego ręku. Otworzył je powoli, a moim oczom ukazał się przepiękny pierścionek z niemałym brylantem. -Więc czy uczynisz mnie najszczęśliwszym facetem na ziemi i wyjdziesz za mnie? - spytał, a w jego tęczówkach majaczyły strach i obawa. Szkarłatna łza popłynęła po moim policzku, a uśmiech leniwie wpełzł na twarz. Otworzyłam usta, by się odezwać, a wtedy...

✖ 

-Mamooo! - dziecięcy pisk nad moim uchem i mocne szarpanie za rękę wybudziło mnie z błogiego snu. Podniosłam ciężkie powieki dostrzegając siedzącą na mnie Darcy. Uśmiechała się szeroko, wywołując to samo u mnie.
-Co tam, szkrabie? - szepnęłam, kiedy cmoknęła mnie w policzek. Ułożyła głowę na mojej klatce piersiowej, a ja przytuliłam ją do siebie.
-Głodna jestem. - wymamrotała, na co zachichotałam.
-Darcy, prosiłam cię, żebyś... - do pokoju wpadła Selena, a jej twarz zasłonięta była przez grube, piękne brązowe włosy. -Och, już nie śpisz. - zauważyła, podnosząc głowę i uśmiechając się ciepło. Skinęłam, a ta przysiadła na fotelu obok łóżka. -Jak się czujesz? - spytała ostrożnie. Przełknęłam ślinę, przypominając sobie wydarzenia z dnia wcześniejszego i sen.
-W... w porządku. - mruknęłam, zmuszając usta do wygięcia w uśmiechu. Dziewczyna popatrzyła na mnie kpiąco, a ja tylko spuściłam wzrok. Brunetka westchnęła, stając na nogi.
-Chodź, aniołku. - zwróciła się do Darcy, biorąc ją na ręce. -Zrobimy ci śniadanko, a potem do przedszkola. - uśmiechnęła się do małej, po czym przeniosła wzrok na mnie. -Nie odpuszczę ci. - ostrzegła poważnym tonem, a chwilę później opuściła pokój.
Jęknęłam, patrząc na zegarek. Była 8, co wskazywało na to, iż zostało mi godzina na wyszykowanie się i dotarcie do pracy. Nie zwlekając dłużej, podniosłam leniwy tyłek i skierowałam się do łazienki z zamiarem wzięcia prysznica.
Gorąca woda oblewała moje ciało, dając ukojenie. Oczami wyobraźni widziałam siebie i Liam'a, podczas naszego ostatniego, wspólnego wieczora. Serce zakuło mocno, a oczy zaczęły piec.

"-Kocham cię. Bez względu na to, co się stanie, pamiętaj, że cię kocham. 

-Co miałoby się stać?

-Życie jest pełne niespodzianek."

Pojedyncza, szkarłatna łza spłynęła po moim policzku, a zaraz po niej kolejna i kolejna. Słonawa ciesz łączyła się z gorącą wodą, ukrywając moją słabość. Ale co z tego, skoro w środku umierałam? 

Byłam wyczerpana. Nie chciałam dłużej tego przeżywać. Nie chciałam upadać. Byłam 3 metry pod ziemią.

Za każdym razem, kiedy chciałam ruszyć do przodu, coś mi to uniemożliwiało. Albo telefon od któregoś z chłopaków, albo wspomnienia... a teraz on. Wrócił. Wrócił, a ja wciąż nie mogę w to uwierzyć. 

Z całego serca pragnę mu wybaczyć. Ale skąd mam wiedzieć, że rzeczywiście jest tak, jak mówi? Skąd mam wiedzieć, że znów nie strzeli mu coś do łba i nie pójdzie na jakąkolwiek akcję? Skąd mam wiedzieć, że Louis znów go nie przekona? 

Kiedy dowiedziałam się, że to, iż Liam wtedy poszedł było winą Louis'ego, miałam ochotę skoczyć mu do gardła, rozszarpać go na strzępy. To on zabrał mi moją miłość. To on kazał mu tam iść. Ale to nie jego wina, że go złapali. 

Masując pulsujące skronie, przypomniałam sobie, kiedy on to robił. A robił to idealnie... delikatnie. Wszystko co robił lub mówił, było idealne. Idealne dla mnie. I w ciągu zaledwie kilkunastu minut, pękło jak bańka mydlana. Nasze życie, przyszłość... uczucie. 

Wychodząc z kabiny, złapałam do rąk gruby, biały ręcznik. Podobny do tego, którym zawsze byłam otulana. 

Podnosząc głowę, w odbiciu w lustrze napotkałam swój wzrok. I po chwili, głośny szloch opuścił moje usta. Oparłam się dłońmi o umywalkę, a z oczu wypływały kolejne łzy. 

-Jasna cholera. - przeklęłam pod nosem, hamując płacz. Jednak na nic się to nie zdało, gdyż już sekundę później kolejna fala oblała mnie całą. Trzęsłam się, jak galareta i nic nie mogłam na to poradzić.

~*~

Biorąc głęboki wdech, pchnęłam drzwi od swojego gabinetu. Zostało mi tylko 10 minut pracy, więc postanowiłam iść do Justin'a.

Cały dzień byłam zdenerwowana, chociaż nie miałam czym. Wszystko wypadało mi z rąk, a praca nad piosenkami przychodziła mi z wielki trudem. Starałam skupić się na tym, co do mnie należy, jednakże myślami byłam gdzie indziej. Przy brązowych tęczówkach, cudownym uśmiechu i pięknym sercu.
-Cześć. - Justin uśmiechnął się do mnie, kiedy tylko przekroczyłam próg pomieszczenia, w którym pracował.
-Hej. - mruknęłam cicho, po czym nie zważając na nic, rozsiadłam się na wygodnej kanapie i głośno westchnęłam.
-Co jest? - brunet odezwał się, zasiadając na przeciwko mnie. Wzruszyłam ramionami, tępo wpatrując się w beżową ścianę. -No mów. - nakazał, klepiąc mnie w kolano.
-Nie wiem, co myśleć. - wypaliłam, na co uniósł brwi. -No bo... skąd mam pewność, że na prawdę się zmienił?
-Nie dowiesz się, póki się nie przekonasz. - powiedział, uśmiechając się słabo. Zdziwiona jego słowami, potrząsnęłam głową i stanęłam na nogi.
-Mogę już wyjść? - mruknęłam, palcami przeczesując włosy.
-Tak, jasne. Widzimy się później. - powiedział, po czym mocno mnie przytulił.
-Do zobaczenia. - szepnęłam, wychodząc z pomieszczenia.

Przeczesując dłonią włosy, weszłam na teren przedszkola mojej córki. Kroczyłam kamienną ścieżką, kierując się w stronę placu zabaw.
Całą drogę do placówki rozmyślałam nad tym, czy pozwolić, by Darcy zobaczyła się z Liam'em. Wiem, że będę cierpieć, przebywając z nim w jednym pomieszczeniu. Wiem, że upadnę. Wiem, że moje serce znów pęknie. Ale nie mogę oddzielać córki od ojca. Nie mam takiego prawa. Muszę wziąć się w garść.
Otwierając furtkę, zobaczyłam biegające dzieci. Uśmiechały się do siebie, ciesząc się swoją obecnością. Westchnęłam, wzrokiem szukając Darcy. Okręciłam się kilka razy wokół własnej osi, nie widząc nigdzie mojego dziecka.
Zauważając opiekunkę, ruszyłam biegiem w jej kierunku.
-Przepraszam! - zawołałam, kiedy odchodziła. Zatrzymała się, patrząc na mnie. -Wie pani może, gdzie jest Darcy? - spytałam, uśmiechając się słabo.
-Darcy? - kobieta zapytała, a zdziwienie wymalowało się na jej twarzy. Przytaknęłam, czując jak mój żołądek robi fikołki. -Ktoś już ją odebrał. - odparła.
-Słucham? - prawie pisnęłam. -Jak to ktoś ją odebrał?!
-No... było tutaj dwóch mężczyzn. Jeden z nich twierdził, że jest jej wujkiem. - tłumaczyła, nerwowo bawiąc się swoimi palcami. Przed moimi oczami zobaczyłam migoczące iskierki.
-K-kiedy to było? - wydukałam drżącym głosem, a moje serce przyśpieszyło. -Dlaczego w ogóle pozwoliłyście na to, by moje dziecko odeszło z kimś obcym?! -wrzasnęłam, nie panując nad sobą. Kobieta podskoczyła w miejscu.
-Ja... ja myślałam... - zaczęła się tłumaczyć, ale nie czekając na nic, po prostu ją wyśmiałam i odwracając się na pięcie, pobiegłam na ulicę. Wyciągając telefon z kieszeni, pozwoliłam na to, by kilka łez spłynęło swobodnie po moim policzku. W tamtym momencie liczyła się tylko Darcy.
-Halo? - spokojny głos Seleny rozbrzmiał w słuchawce.
-Porwali mi dziecko. - wypaliłam na jednym wydechu.

-----------------------------------------

Cześć! 

I na wstępie cholernie Was przepraszam.

Wybaczcie mi tak długą przerwę.

Nie mogłam zebrać się w sobie, by coś nabazgrać, no ale w końcu się udało.

Jak Wam się podoba?

Nieźle to wszystko pogmatwane, prawda? :D

Jak myślicie, kto porwał Darcy?

Dostawałam pytania na ask'u odnośnie nowego rozdziału.

Cholernie się cieszę, że nie możecie doczekać się nowej notki, ale musicie mnie zrozumieć.

Oczywiście nie jestem zła, ani tym podobne, za to, że pytacie.

Po prostu nie miałam ostatnio "weny". 

Nie wiedziałam, jak ubrać w słowa to, co mam w głowie. 

Dziękuję, że jesteście tu ze mną, że czytacie i mam nadzieję, że ten rozdział Was nie rozczaruje. 

Dziękuję również za miłe przyjęcie nowego opowiadania. :)

Tych, którzy jeszcze się z nim nie zapoznali, zapraszam!

Może Wam się spodoba. x

↓ 

Compulsion.

A teraz... 

Proszę Was o szczere opinie. :)

Kocham Was i do następnego, misie ♥

@awmyhazz

Chapter five.

*Liam's P.O.V*

Wraz z wypowiedzeniem słów przez Chanel, Darcy otworzyła szeroko swoje oczka. Patrzyła na mnie, jakby nie wierząc swojej mamie. I nie wiem, co w tamtym momencie czułem. Strach? Zachwyt? Obawę? Cholera, jestem tatą.
-Tatuś! - zapiszczała w końcu, po czym zaczęła się szamotać, żądając wolności. Chanel postanowiła małą na równe nogi, a ta puściła się w moją stronę. Instynktownie przykucnąłem lekko i w tym samym czasie, moja córka wpadła w moje objęcia. Zarzuciła mi na szyję swoje chude rączki. -Tata. - szepnęła znowu, dotykając mojego policzka. Skrzywiła się, kiedy delikatny zarost ukłuł ją w paluszki. Zachichotałem cicho, obserwując jej dalsze poczynania. Podskoczyła w miejscu kilkakrotnie, a ja złapałem ją pod pachami, unosząc do góry.
Mocno wtuliła się we mnie, jakby bała się, że zniknę.
Podniosłem wzrok, napotykając zaszklone spojrzenie Chanel. Pokręciłem głową, niemo błagając, by nie płakała. Niestety na marne. Sekundę później, gorzkie łzy spłynęły po jej policzkach, znacząc mokre ścieżki. Miałem wielką ochotę podejść do niej i wziąć w ramiona. Poczuć się, jak dawniej.
-Zostaniesz z nami? - Darcy szarpnęła lekko za kołnierz mojej kurtki, zwracając na siebie uwagę. Popatrzyłem na nią, uśmiechając się blado.
-Nie wiem, czy mamusia wyrazi na to zgodę. - wzruszyłem ramionami, kiedy intensywna zieleń oczu mojej córki badała każdy mój ruch.
-Mamo! - krzyknęła. Chanel podeszła kilka kroków bliżej, wyginając usta w sztucznym uśmiechu. Tak bardzo cię przepraszam. - pomyślałem.
-Co tam, aniołku? - spytała, starając się opanować swój głos. Mała przejechała paluszkiem po miejscu, w którym widoczna była mokra stróżka i otarła policzek blondynki.
-Może tatuś zostać? Proszę, proszę, proszę! - powtarzała, patrząc na nią błagalnie. Dziewczyna podniosła wzrok, napotykając mój. W jej oczach widziałem tylko i wyłącznie ból. Przepraszam.
-Nie, kochanie. - zaprzeczyła. Darcy założyła rączki na piersi, wydymając dolną wargę. -Zobaczysz się z tatą jutro, dobrze? - spytała. I wtedy, tam gdzieś w środku, zobaczyłem czającą się iskierkę nadziei.
Mała westchnęła cichutko, po czym odpuściła. Postawiłem ją na miękkim dywanie, a wtedy ta zaczęła wesoło gawędzić o tym, jak było tego dnia w przedszkolu, ale nie słuchałem jej zbytnio. W mojej głowie było tylko to, że w końcu zobaczyłem Chanel i Darcy. I w ogóle nie mogłem uwierzyć, że jestem teraz z nimi. A jedynym moim marzeniem, było wybaczenie ze strony kobiety, którą kocham.

~*~

Chanel kręciła się po kuchni, przygotowując jedzenie dla małej. Nie mogłem się oprzeć pokusie i patrzyłem, jak zwinnie to robi. Poruszała biodrami w rytm jakiejś piosenki lecącej w radiu i, zabijcie mnie, ale w głowie miałem na prawdę różne sceny. 

Podziwiałem ją za to, że znosiła moją obecność. Gdyby nie Darcy i jej niemożliwe głośny płacz, pewnie byłbym już w jakimś hotelu. 

Harry ulotnił się kilka godzin wcześniej i szczerze? Cieszyło mnie to. 

-Tatoo! - zawołała Darcy, sprowadzając mnie na ziemię. Ocknąłem się, mrugając kilka razy. 

-Co się stało? - spytałem szybko. Dziewczynka roześmiała się głośno, a ja wpatrywałem się w nią zdezorientowany. Zmarszczyłem brwi, patrząc pytająco na Chanel.

-Nastraszyła cię tylko. - odezwała się, machając rękę. 

-Przepraszam. - mruknęła moja córka, ale uśmiech nie schodził jej z buzi.
-Osz ty! - chwyciłem ją w pasie, podnosząc do góry i zacząłem się kręcić. Piszczała głośno, śmiejąc się przy tym.
-Dość! - krzyknęła, a łzy lały się jej po policzkach. Chichotała cały czas, a na ten widok moje serce rosło. Uśmiechnąłem się do niej, odstawiając z powrotem na ziemię. I w tym samym momencie, drzwi od domu otworzyły się, a do środka wszedł jakiś chłopak. Rozmawiał przez telefon, ręką przeczesując swoje włosy. Zacisnąłem pięści, obserwując jego poczynania. Kim on, kurwa, jest?
-Chanel?! - zawołał, a chwilę później odwrócił się w moją stronę. Momentalnie zmarszczył brwi, a potem jego oczy szeroko się otwarły. -Chanel? - powtórzył znowu, wchodząc głębiej do domu.
-Tutaj jestem. - odparła, a zdenerwowanie było widoczne na jej twarzy. Patrzyła to na mnie, to na niego.
-Co on tutaj robi? - spytał chłodno, a moje zdenerwowanie wzrosło. I nim zdążyła odpowiedzieć, ja zabrałem głos.
-Kim on do chuja jest? - prawie warknąłem, co nie spodobało się brunetowi. Uniósł wysoko swoje brwi.
-Nie dziwię się, że zwiałaś. - powiedział do blondynki, a krew w moich żyłach zawrzała.
-Słuchaj, kurwa... - zacząłem, ale zatrzymałem się, jak tylko napotkałem wzrok Chanel.
-Darcy, chodź. - powiedziała do córki, nadal gniewnie na mnie patrząc. -A ty się uspokój. - szepnęła, po czym złapała dziewczynkę za rękę i zaprowadziła w kierunku jakichś drzwi.

*Chanel's P.O.V*

Kiedy zamknęłam drzwi do pokoju Darcy, szybko ruszyłam do salonu. Liam nadal stał w tym samym miejscu, a Justin uśmiechał się pod nosem.

-Myślę, że... na ciebie już czas. - zawahałam się, ale w końcu podniosłam wzrok. Li patrzył na mnie najpierw z niedowierzaniem, a potem zaśmiał się sucho.

-I co? To tyle? Nic mi nie powiesz? - pytał, machając rękoma. 

-Nie muszę ci się tłumaczyć. - wyszeptałam, błądząc wzrokiem po podłodze.

-Chciałbym widzieć, kim jest ten fagas. - syknął, na co momentalnie podniosłam głowę.

-Ten fagas... - zaczęłam, wskazując na Justin'a -...pomógł mi, kiedy ciebie nie było, więc się odczep! - krzyknęłam, oddychając szybko. -A jeśli już tak bardzo chcesz wiedzieć, to mój kuzyn, Justin. - warczałam, zaciskając pięści. Liam patrzył na mnie przez chwilę, przyswajając nowe wiadomości, a ja miałam ochotę go udusić. W końcu, jego ciało się odprężyło i podrapał się po głowie.

-Chanel, przepraszam, ja... - zaczął się tłumaczyć, ale przerwałam mu.

-Nic nie mów. Po prostu... idź już. - poprosiłam cicho, dzięki czemu momentalnie się zamknął. Miałam dość tego dnia. Chciałam odpocząć. 

-Mogę... mogę się pożegnać? - spytał ledwo słyszalnie. Spojrzałam na niego i widząc nadzieję w oczach, uległam. Znowu.

Skinęłam głową i szybko poszłam po Darcy. 

-Chodź kochanie. Tatuś... tatuś już wychodzi. - powiedziałam, a mała posmutniała. Mimo to, podała mi rękę i razem wróciłyśmy do pokoju.

-Musisz iść? - zapytała moja córeczka, podchodząc bliżej Liam'a. 

-Tak. Ale wiesz co? Zobaczymy się jutro, dobrze? I mam dla ciebie niespodziankę. - oznajmił zachęcająco, patrząc na mnie kątem oka. Przygryzłam wnętrze policzka, hamując łzy. 

-Jaką? - Darcy pisnęła, podskakując lekko. 

-Zobaczysz. - uśmiechnął się, zakładając jedno pasemko jej włosów za ucho.

-Dobrze. - zgodziła się, a iskierki tańczyły w jej oczach. Wyciągnęła rączki, a ten podniósł ją i lekko przytulił. Popatrzyła na niego, znów przejeżdżając opuszkami palców po kilkudniowym zaroście. -Kocham cię. - szepnęła cichutko. Zdziwienie, konsternacja i obawa były widoczne na twarzy Liam'a. Moje serce pękło w tamtym momencie, ale pomińmy to.

-Ja... ja ciebie też. - zająknął się, ale chwilę potem znów ją przytulił. Miałam ochotę płakać i krzyczeć. 

Odstawił Darcy na kanapę, po czym przeczesał swoje włosy i ruszył do drzwi. Zatrzymał się na sekundę, patrząc na mnie.

-Przemyśl to... proszę. - powiedział. Skinęłam głową, przełykając ślinę. Liam chwycił za klamkę i wyszedł z domu. I równo z tą chwilą, cichy szloch opuścił moje usta.

-------------------------------------

Cześć znowu! :D

Wybaczcie za opóźnienie.

Nie ma muzyki, bo nie wiedziałam, co będzie pasować do tego rozdziału.

Wgl to jakoś dziwnie mi się go pisało.

Nie wiedziałam co i jak ubrać w słowa, ale mam nadzieję, że dobrze wyszło. :)

A teraz mam dwie informacje :

1. Do tych, którzy czytali "Half a Heart" mojego autorstwa :

blog został usunięty.

Wybaczcie, ale zauważyłam, że z każdym rozdziałem zainteresowanie tą historią malało. ;c

2. Do wszystkich :

zapraszam na całkiem nowe opowiadanie! 

Jest już fabuła oraz obsada, a premiera przewidziana jest na 1 kwietnia. :D

Może Wam się spodoba. 

↓ 

Compulsion.

Liczę na szczere opinie i jeszcze raz przepraszam za jakiekolwiek błędy. 

Ilysm! ❤

@hazzsunshine

Chapter four.

MUZYKA

*Regular P.O.V* 

Chanel siedziała, jak na szpilkach, wyczekując wiadomości od przyjaciela. Cholernym kłamstwem byłoby stwierdzenie, że się nie bała. Strach wypełniał każdą jej komórkę, przyprawiając o gęsią skórkę.
Drżącymi palcami, kolejny już raz przesunęła po ekranie, sprawdzając, czy aby na pewno Harry nie próbował się z nią skontaktować. I spotkała się z rozczarowaniem. Znowu.
I wtedy, w najmniej odpowiednim momencie, krzyk małej Darcy sprawił, że Chanel zapłakała cicho. Miała dosyć. Nie swojej córki, nie życia, ale sytuacji, w której się znajdowała. I pierwszy raz zaczęła żałować, że wyjechała.
Westchnęła ocierając mokre policzki i ruszyła w kierunku pokoju małej.
-Co jest, Skarbie? - spytała, widząc zapłakaną córkę. Darcy pociągnęła noskiem i wstając, podeszła chwiejnie do mamy.
-Gdzie tatuś? - wydukała, a serce Chanel stanęło. Kucnęła, uśmiechając się blado.
-Czemu pytasz?- mruknęła, łapiąc dziewczynkę pod pachami i unosząc ją do góry.
-Bo... bo inni mają tatusiów, a ja nie. - powiedziała, lekko przekręcając słowa, ale mimo to, blondynka zrozumiała. Poczuła ukłucie w klatce piersiowej i kiedy miała już coś odpowiedzieć, donośny dzwonek rozbrzmiał w całym domu, by chwilę później przerodzić się w walenie pięścią. A ironią losu było to, że Selena i Justin byli w pracy.
-Zostań tutaj, dobrze? - szepnęła Chanel, kładąc Darcy na łóżku. Mała kiwnęła głową, kiedy kolejny huk wdarł się do uszu blondynki.
Zamykając za sobą drzwi, dziewczyna ruszyła korytarzem, kierując się w stronę drzwi frontowych. A co, jeśli to Liam? - myślała, nerwowo przygryzając wargę.
-Chanel?! - znajomy krzyk przebił się przez drewnianą powłokę. Odetchnęła z ulgą, rozpoznając chrapliwy głos. Szybko przekręciła klucz, wpadając w objęcia Harry'ego. -Nie płacz. - nakazał, czując, jak jego koszulka powoli przemaka. Nie mogła się opanować. Bała się. Cholernie.
-G-gdzie on jest? - wydukała, odsuwając się od zielonookiego.
-Nie wiem, ale wiem, że nie ma adresu, więc to nie możliwe, żeby... -
-Co jest nie możliwe, Styles? - Chanel zamarła. Jej oddech momentalnie przyśpieszył, a serce podwoiło swoje tępo. Nie, nie, nie! - krzyczała w myślach, bojąc się podnieść wzrok. Wiedziała, że kiedy to zrobi, upadnie. Że jej serce znów pęknie, a wszystko, co dotąd udało jej się odbudować, legnie w gruzach. -Nie wiesz, gdzie jest, huh? - pisnęła, widząc jak ciało Harry'ego odbija się od ściany, a dłoń Liam'a zaciska się na jego szyi. -Dobrze wiesz, że nienawidzę, kiedy się ze mną pogrywa. - brunet syknął, zacieśniając uścisk. Twarz lokowatego poczerwieniała i wtedy Chanel odzyskała władzę nad ciałem.
-Przestań! - wrzasnęła, szarpiąc go i okładając pięściami. -Przestań, do cholery! - uderzyła najmocniej, jak potrafiła, widząc, że nie reaguje. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, Liam puścił Harry'ego, dzięki czemu ten osunął się po ścianie, łapczywie wdychają cenny tlen. Blondynka odsunęła się o krok, kiedy Payne wysunął dłoń w jej stronę. Pokręciła głową, przykładając do ust swoją rękę. A kiedy podniosła wzrok, oniemiała. Jednym spojrzeniem omiotła jego sylwetkę. Prawie nic się nie zmienił. Ten sam delikatny odcień tęczówek, kilkudniowy zarost, grzywka postawiona do góry. Biała koszulka przylegała do jego ciała, uwydatniając pięknie wyrzeźbione mięśnie brzucha. Czarna, skórzana kurtka opinała biceps, a zwisające spodnie dodawały "tego czegoś". I teraz nie pragnęła niczego innego, jak tego, by objął ją mocno i powiedział, że wszystko będzie dobrze.
-Chanel... - zaczął miękko, patrząc na nią z... bólem? On też czuł się źle. Kobieta, która zmieniła jego i jego życie, uciekła. Nie widział jej cztery lata, a myśl, że się go boi sprawiała, iż miał ochotę coś rozwalić.
Wypiękniała, to musiał przyznać. Jej krótko ostrzyżone blond włosy były potargane, ale to właśnie dodawało jej uroku. Cudowne zielone oczy, które teraz były zaszklone, ukazywały nienawiść i ból. Zarumienione usta drżały niebezpiecznie, a z pomiędzy nich cały czas ulatywało szlochanie.
Liam zacisnął powieki, kiedy Harry stanął obok jego... obok Chanel.
-Możemy porozmawiać? - Leeyum spytał, błagając ją wzrokiem.
-Ja pójdę do... - zaczął Harry, machając ręką, a kiedy blondynka skinęła głową, ulotnił się, zostawiają ją i Liam'a samych.
-Czego ty jeszcze chcesz? - wypaliła, mimo, iż pragnęła znaleźć się w jego objęciach. W tamtym momencie, emanowała od niej nienawiść, ale też ból. Liam westchnął cicho.
-Ja... - zaciął się, nie wiedząc, jak ubrać w słowa swoje myśli. -Ja chcę zacząć od początku.
-Że jak? - Chanel sapnęła, nie wierząc w to, co usłyszała. -Chcesz zacząć od początku? A pomyślałeś może, jak ja się czuję?! - krzyknęła, wyrzucając ręce w powietrze. -Nie było cię! Nie było wtedy, kiedy najbardziej cię potrzebowałam! Nie było przy tym, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży! Pamiętasz, jak mówiłeś, że dziecko nie jest złym pomysłem?! - zapytała, cała się trzęsąc, jednak nie czekając na odpowiedź, kontynuowała. -Nie było cię przy porodzie i przy pierwszej kąpieli! Przy pierwszym ząbku, kroku, czy słowie! Siedziałeś za kratami, kiedy ja wypłakiwałam wszystkie łzy! Po prostu cię nie było... - dodała ciszej, czują, jak ciężar spada z jej ramion.
-Wiem. Wiem, że mnie nie było, ale zmieniłem się, okej? I dlatego tutaj jestem. Chcę odzyskać ciebie i naszą córkę. - mówił, ostrożnie do niej podchodząc. Spojrzała nieufnie w jego oczy, oddychają głęboko.
-Nie, Liam. - syknęła, uciekając od jego dotyku. -Jednym "przepraszam" nie rozwiążesz wszystkich spraw. Tu potrzeba czegoś więcej.
-Przysięgam, że odbuduję twoje zaufanie, tylko mi pozwól... - wyszeptał błagalnie. Chanel wzięła głęboki wdech, a gorąca, słona łza spłynęła po jej policzku.
-Jak mogę uwierzyć, że poradzisz sobie w roli ojca, kiedy oboje dobrze wiemy, że to nie prawda? Nie mogę pozwolić na to, by moje dziecko wychowywał przestępca. - wymruczała, a wtedy poczuła ciepłą dłoń na swojej. Znajome iskry przepłynęły przez jej ciało i widząc, że nie protestuje, Liam złapał drugą rękę Chanel i mocno trzymał.
-Skończyłem z tym. Chcę żyć normalnie. Z tobą i naszą córką. - powtórzył, patrząc z czułością w oczy dziewczyny.
-Nie wiem. - mruknęła, wypuszczają głośno powietrze. Była już zmęczona tym całym bałaganem, który potocznie nazywany był życiem. Chciała chociaż na chwilę odetchnąć. Dostać jeden dzień wolny by pomyśleć. Przeanalizować wszystko jeszcze raz.
-Pozwól mi ją chociaż zobaczyć. - poprosił. Blondynka patrzyła na niego przez chwilę, po czym skinęła głową i bez słowa ruszyła w kierunku pokoiku córeczki.
Harry leżał na łóżku razem z małą, która szarpała za włosy jedną ze swoich lalek.
-Skarbie, masz gościa. - Chanel odezwała się, uśmiechając się blado, po czym podeszła do dziewczynki i biorąc ją na ręce, ruszyła z powrotem do salonu.
Liam siedział na fotelu, pocierając swoje ręce. Oddychał głęboko, a zdenerwowanie brało nad nim górę. Kiedy usłyszał ciche, dziecięce "oj", raptownie podniósł głowę, a jego oczom ukazał się malutki szkrab, patrzący na niego z zaciekawieniem. Kąciki jego ust wygięły się ku górze, kiedy stawał na nogi. Jasnobrązowe włoski małej były zmierzwione, a oczy, które miała po mamie, biły ciepłem i miłością. Nie mógł uwierzyć, że to dzieje się na prawdę. Myślał, że to sen, dlatego zamrugał kilkakrotnie.
-A jednak... - mruknął najciszej, jak potrafił, przekonując się, że prawdą jest, iż przed nim stoi Chanel, trzymając na rękach ich córeczkę.
-To właśnie jest Darcy. - blondynka szepnęła i widząc, jak ten się waha, podeszła do niego.
-Kto to? - dziewczynka spytała cichutko. Liam zaśmiał się lekko, patrząc wyczekująco na matkę jego dziecka. Ta zaś westchnęła cicho, odgarniając kosmyk włosów Darcy za ucho.
-To twój tatuś.

-------------------------------------

Czeeeeść! :)

Wracam szybciej niż myślałam, a to tylko dlatego, że nie mogłam wytrzymać.

Cieszycie się? :D
Taniec szczęścia :

Dzieje się, co nie? :D

No, to Liam już zobaczył naszego Aniołka.

Jak myślicie?

Chanel mu wybaczy?

A może w ogóle do siebie nie wrócą?

Na wyjaśnienia jeszcze będziecie musieli trochę poczekać. :3

Jak pewnie zauważyliście, zmieniłam szablon :)
Podoba się? x

Rozdział może nie jest zbyt długi, ale mam nadzieję, że jest dobry. :)

Liczę, że mój powrót chociaż trochę Was ucieszył. x

I MACIE TU NASZEGO SEKSIAKA :

NASZĄ KSIĘŻNICZKĘ :

I NASZEGO ANIOŁKA :

Do następnego ♥

@hazzsunshine